आज पुन्हा वाढदिवस !

आज पुन्हा एकदा वाढदिवस ! माझे आप्तेष्ट , नातवंडे , मित्र सर्वानी शुभेच्छा दिल्या . खरे तर वयाला एवढी वर्षे झाली यात माझे काँट्रीब्युशन काहीच नाही . पण माझ्या जगण्याला खूप लोकांनी  हातभार लावला हे निश्चित . सर्व प्रथम ज्या आई वडिलांनी या जगात आणले आणि  कौतुकानी वाढवले , चांगले संस्कार दिले , चांगली भावंडे जी जीवापाड प्रेम करायची , चांगले गुरुजन ज्यांनी निर्मळ निरपेक्ष ज्ञान दिले नंतर खूप चांगले वरिष्ठ ज्यांनी सतत मार्गदर्शन आणि प्रोत्साहन दिले आणि आयुष्यात स्थिरता दिली . या सर्व प्रवासात पत्नी साथ दिली  आणि सतत खंबीर पणे पाठराखण केली ........


 पण मी काय दिले ?  पुलंची  छान  प्रार्थना आहे .  असे वागायची इच्छा होवो आणि जगण्याच्या प्रयत्नाला यश  येवो 

हे परमेश्वरा 

मला माझ्या वाढत्या वयाची  जाणीव दे 

बडबडण्याची माझी सवय कमी  कर 

आणि प्रत्येक प्रसंगी मी बोललेच पाहिजे  हि  माझ्यातली अनिर्वाय इच्छा कमी कर 

दुसऱ्यांना सरळ करण्याची  जवाबदारी फक्त माझीच व त्यांच्या खासगी प्रश्नांची दाखल घेऊन ते मीच सोडवले पाहिजेत अशी प्रामाणिक समजूत माझी होऊ देऊ नकोस !
टाळता येणारा फाफटपसारा व जरूर नसलेल्या तपशिलाचा पाल्हाळ न लावता शक्य तितक्या लवकर मूळ मुद्द्यावर येण्याची माझ्यात सवय कर !

इतरांची दुःख व  वेदना शांतपणे ऐकण्यास मला मदत करच पण त्यावेळी माझे तोंड शिवल्यासारखे बंद राहू दे !  अश्या प्रसंगी माझ्याच निराशा ,वैफल्याचे रडगाणे ऐकवण्याची माझी सवय कमी कर !!!!

केव्हातरी माझीहि चूक ,घोटाळा , गैरसमजूत होऊ शकते याची जाणीव माझ्यात ठेव !

परमेश्वरा . अगदी शेवटपर्यंत माझ्यात प्रेमाचा ओलावा , गोडवा , लाघवीपणा राहूदे  

मी संत महात्मा नाही हे मला माहित आहेच  पण  बिलंदर बेरकी खडूस माणूस म्हणून मरू नये अशी प्रामाणिक इच्छा आहे ,!

विचारवंत होण्यास माझी हरकत नाही पण लहरी करू नकोस 

दुसऱ्यांना मदत आणि गरजवंतांना मदत करण्याची इच्छा जरूर दे पण त्यांच्यावर हुकूमत गाजवण्याची ,इच्छा मला देऊ नकोस 

शहाणपणाचा महान ठेवा फक्त माझ्याकडेच अशी माझी खात्री असून सुद्धा ज्याच्या कडे खरा सल्ला मागता येईल  असे मोजके का होईना पण चार मित्र दे 

आयुष्य  जगत असते तेव्हा "मी आणि माझे "या मध्ये गुंतून इतर सुंदर गोष्टी निसर्गाने दिलेल्या पहायाला वेळ नसतो पण  आता जाणवते वेळ निसटते आहे . अश्यावेळी पुलंची  वरील प्रार्थना फार उपयुक्त

डॉटर इज फॉर एव्हर

आजच्या  दिवशी मी देवाकडे माझ्या आयुष्यातील सर्वात उत्तम भेट दिल्याबद्दल नेहमीच आभार मानत असतो . तो दिवस म्हणजे अर्थातच माझ्या मुलीने - पूर्णिमा ने माझ्या आयुष्यात येण्याचा . मला २६ हा अंक हाच मुळी शुभांक ठरला . आयुष्यात सर्व महत्वाच्या घटना याच तारखेला झाल्या . असे म्हणतात  मुलगी हि आयुष्यभर निरनिराळ्या रूपात आपल्या बरोबर असते .  आज ती स्वतः छान  आई आहे , दोन छान  सुंदर  मुलांची ,पण आई वडिलांची सुद्धा आई असल्या प्रमाणे काळजी घेते .  तिच्या इतकी छान आई मिळणं कठीणच !

जगात मुलींचा जन्म नको म्हणणारे लोक किती करंटे आहेत याची कल्पना सुद्धा करवत नाही . त्यांनी आयुष्यात किती मोठा आनंद मुकला आहे याची त्यांना कल्पना नसते . मुलींना बोज समजणारे मूर्ख माणसे पाहिली की कीव करावीशी वाटते . 

देवा कडे माझ्या मुलीला खूप आशीर्वाद दे , तिला छान  माणूस म्हणून जगण्याची ताकद दे हीच प्रार्थना .!

तिचा लहानपणीचा  फोटो अजूनही तोच आनंद देतो जो त्यावेळी मिळाला . 

Happy  birthday Dear  Purnima  and thanks for being there always 

\

आरोग्य आणि आपण

मला सतत वाटायचे कि आपलं वजन वाढलंय   आणि  BMI बिघडलाय वगैरे वाटत होते , तेव्हा माझा मित्र नारायणन  म्हणाला कि निसर्ग आपण जसे सतत विचार करत असतो त्याप्रमाणे  प्रोग्राम शरीरात घडवून आणतो , 

मी एका आहार तज्ज्ञाला गाठले , त्यांनी माझी कसून चौकशी करून म्हणाला तशी तुला गरज दिसत नाही पण आपण जेनेटिक प्रोफाइल करू म्हणजे  तुला काय चालते आणि काय चालत नाही . हे सर्व तुझ्या आई वडील यांच्या कडून आलेलं असते वगैरे .  माझी आई छान ९०  वर्षे जगली . अगदी आरोग्यमान आयुष्य जगली .  शेवट पर्यन्त खाण्यात कसलीच बंधने नव्हती .  मग आता हे कसले चोचले ?
मी विचार करू लागलो लागलो तेव्हा जाणवले कि तब्येतमान ( Health )आपल्या विचार आणि निसर्गाच्या  design  जुळवून घेण्यावर असते . माझी आई ते छान  करायची . 

मग मी विचार करू लागलो तेव्हा जाणवू लागले कि प्राणी कुठे एवढे आजारी पडतात .  प्राणी दात घासताना दिसत नाहीत कि त्यांना रूट कॅनल  करावे  लागत नाही ., आपण माणसांनी केलेले चक्रव्यूह आहे .  फक्त  अमेरिकेचे health budget पहिले डोळे चक्रावून जातात . त्या पैशात जगातील दारिद्यरेषेखालील सर्व लोकांचे तीन वेळा जेवणाची कायमस्वरूपी सोय होऊ शकेल .,  जगातील सर्व प्रगत देशात मरण किंवा खराब आरोग्य या भीतीने  ग्रासून सोडले आहे .. मग त्यावर सर्व इन्शुरन्स  कंपन्या भीती दाखवून  पैसे ओढून घेतात . खऱ्या अर्थाने LIfe  नसून Death इन्शुरन्स असतो तो . 

सर्व  शास्त्र किंवा आरोग्य शास्त्र बऱ्याच गोष्टी लपवून शरीराला नैसर्गिक प्रतिकार करण्याची  शक्ती घालवते असे वाटते .   आपण पाहतो मांजरे , कुत्रे  बरे नसलं कि खाणे सोडतात किंवा गवताची टोके खातात . त्याउलट आपण माणसे करीत असतो . 

सर्वाना चांगले आरोग्य  लाभो . 

फिर भी दिल है " सिंधुस्थानी

"


काल १९ ऑगस्ट २०१६ , सारा देश रात्री आठ वाजल्यापासून टेलिव्हिजन सेट्स समोर खिळून बसला होता . प्रथमच क्रिकेट वेड्या लोकांनी दुसऱ्या खेळासाठी हृदयाचे ठोके धरून ठेवले होते . सर्व सोशल मीडिया सिंधुमय झाले होते . सचिन , बिद्रा बिग बी , पंतप्रधान , मुख्यमंत्री सर्व जण ट्विटर वर चिव चिव करीत शुभेच्छा देत होते .

२१ वर्षीय सिंधू  तिच्या पेक्षा अनुभवाने मोठ्या असलेल्या स्पेन च्या खेळाडूला शह देत होती आणि झुंज देत होती . ती विजया पासून  दूर जात होती पण पण सर्व भारतीय तिच्या पाठीमागे खंबीर पणे धीर देत होते . पराभवात देखील विजय साजरा करीत होते ,

१२० कोटी संख्या असलेल्या  देशात  जिथे मुलींना जन्मा आधीच मारणाऱ्या समाजाला आज  सिंधू , साक्षी  दीपा  या मुलींनी दाखवून दिले कि आम्ही देशाची मान उंचावतो आणि लाज सुद्धा राखतो !

रिओ  मध्ये खरच  दाखवून दिले कि  साक्षी चा  गुरु कुलदीप , दीपाचा गुरु बीसवेश्वर  आणि सिंधूचा गुरु गोपीचंद यांनी अति उकृष्ठ प्रशिक्षण दिले आणि या शिष्यां नि ते घेतले .  असेच इतर खेळातही व्हावं ,  आता सर्व जल्लोष कमी करून २०२० च्या टोकियो सामन्याची तयारी करावी .  चांगले मंत्री नेमून स्वच्छ चारित्र्याचे अधिकारी  नेमुंन
तयारी करावी हि इच्छा . एवढ्या मोठ्या देशात अनेक गुणवान खेळाडू असतील त्यांना हेरून जागतिक खेळाडू सरकार आणि समाजाने बनवावेत ,

Reflection !!!!

काल संध्याकाळी एअरपोर्ट वर माझ्या नातवंडांना सोडायला गेलो होतो. जवळपास एक महिना जीव लावून काल आपल्या घरी निघून गेली . बघत होतो आजूबाजूला प्रचंड गर्दी . प्रत्येक माणसाला सोडायला खूप लोकांची गर्दी . सर्वांच्या चेहऱ्यावर एकच भाव . लोक त्यांचा माणूस आत गेला तरी डोकावून पाहत होते . काही जण त्यांचा माणूस दिसला कि हात दाखवत " सांभाळून राहा" वगैरे सूचना दुरूनच पण बोलून सांगत होता . त्याला ऐकू जाण्याचा प्रश्नच नव्हता.

माझी नातं अवनी आणि नातू अनिश  खूप खुश होऊन पाठमोरे दिसत होते . त्यांचा उत्साह , आत्मविश्वास पाहून मला माझ्या लहानपणाचे प्रवास आठवले . आणि अंगावर काटे आले .  तेव्हा विमान प्रवास नसायचा . छोट्या मीटर गेज  गाड्या , छोटे प्लॅटफॉर्म्स आणि प्रचंड गर्दी ह्यांनी एक दडपण असायचे ,  काळा  कोट घातलेला टाय बांधलेला तिकीट चेकर ह्या सर्वांचे एक भयानक भीतीदायक वातावरण . त्यात दगडी कोळश्यांचा वास आणि भस भस  आवाज करीत येणारी वाफेची इंजिने .  त्यानी माझ्या पोटात गोळाच यायचा  तो अजूनही जात नाही .  बरे  रिझर्वेशन वगैरे कुणी करायचे नाहीत . त्यामुळे हमालाला सांगून घरातील मोठी माणसे जागा पकडायचे. मग आम्हा मुलांना अक्षरश; खेचून घ्यायचे . हे सर्व होताना माझा उत्साह किंवा आत्मविश्वास  हवेत गायब झाला तो अगदी मोठा  होईपर्यंत !  त्यामानाने  ही  सर्वच छोटी मुले किती चुणचुणीत आणि हुशार .  अनीश  मला सांगत  होता  " बाबा बिझनेस क्लास मध्ये ना तुम्हाला तुमची सी डी  लावून पाहता येते "  वगैरे !  पुन्हा माझे मन ३० वर्षा पूर्वी केलेल्या पहिल्या प्रवासाची , मस्कतला ,  गोंधलेल्या  स्थितीची  आठवण झाली .  एरपोर्टवर  खूप नातेवाईक सोडायला आले होते  .  त्या सर्वाना सोडून  आत गेल्यावर  प्रचंड दडपणात प्रवास केला. तेव्हा तर एयरपोर्ट म्हणजे जेल होते . जागोजागी पोलीस , अतिशय गलिच्छ वातावरण .... प्रवाशांची  गैरसोय कशी करता येईल याची सर्वच  जण जणू  खबरदारी घायचे !!!!  त्यातून परकीय चलन  फक्त २५ डॉलर् घेऊन जाण्याची परवानगी !

एका बाजूला हे सर्व बघून अचंबित  होतो पण पहिले हि छोटी मुले वयाच्या मानानी खूप लौकर  मोठी होतात . त्याना  आय पॅड , टॅब्लेट्स  वगैरे गॅजेटस  सहज वापरता येतात , गुगल करून अर्थ काढता येतात , आय ट्यून किंवा प्ले स्टोर मधून  खेळ डाउनलोड  करता येतात . किंडल  मध्ये पुस्तके शोधून  मला  विकत घेण्याचा हट्ट धरायचे   मी बघतो  आमच्या पिढीतल्या  कित्येक लोकांना याचा गंध सुद्धा नसतो .  या सर्व वातावरणात त्यांचे बालपण हरवले आहे हे निश्चित . मी जेव्हा  अवनी अनीश ला  बाहेर म्हणायचो तेव्हा चक्क  नाही म्हणायचे .  आमच्या सुट्टीत  आम्ही फक्त जेवणासाठी घरी यायचो . संध्याकाळी  क्रिकेट , रिंग टेनिस आणि मग दूर सर्व मित्र मिळून फिरायला जायचे .

पण एक निश्चित कि हि मुले ग्लोबल आहेत . प्रचंड हुशार आहेत  त्यांना नव्या आव्हानांची भीती नाही .






 ,

Mothers Day

 

प्रिय अंबा ( आई )

आज तू कुठे आहेस माहीत नाही . पण तू गेल्यापासून एक हि दिवस असा गेला नाही कि तुझी आठवण येत नाही . तुझ्या नसण्याची जाणीव प्रत्येक क्षणी येते विशेषतः कठीण वेळात . वाटते तू असतीस तर !  माझा पुर्नजन्म संकल्पनेवर विश्वास नाही पण कधी तरी वाटते असेलच तू जिथे असशील तेथे असंच लोकांचा आनंद वाढवत असशील . 

खूप कष्ट केलेस आम्हा सर्वासाठी . कर्तव्यापलीकडे खूप . माझ्या बद्दल तुझ्या मनात काळजी जरा जास्तच होती याची जाणीव मला आयुषात सतत होती म्हणून मी खूप झगडून यश मिळवण्याचा प्रयत्न केला . आजही तू घेतलेलं कष्ट , अगदी माझ्या लहानपणापासून जसे च्या तसे आठवतात .  पण  मी मात्र तुझ्या शेवटच्या दिवसात तुझी सेवा करू शकलो नाही याची खंत मनात सलते । येणारा माणूस जाणार हे नक्की असले तरी तू जाऊच नाहीस असे वाटायचे . 

तुझा अजातशत्रू स्वभाव , सतत हसतमुख राहण्याचा चेहरा , प्रचंड आशावादी कलाकाराचा  गुण मला अंगीकारता आला नाही कधीच . 

आपली पुन्हा कधीच भेट होणार नाही पण तू मात्र मला नेहमी पदोपदी भेटत असतेस म्हणूनच मी मोठ्या आजारानंतर जगलो .इतकि वर्षे .  

आज लौकिक जगात मी यशस्वी आहे . सर्व काही मिळाले . छान  हसते प्रसन्न आनंदी घर आणि माझी जीव लावणारी माणसे . तरी पण माधव जुलियन यांची कविता काहीशी  आठवते ती अशी 

वाटे इथून जावे, तूझ्यापुढे निजावे,

नेत्री तुझ्या हसावे, चित्ती तुझ्या ठसावे

Photos of amazing nature

(Photographs  published with Permission of Dr Vijay Tuljapurkar )

निसर्गा मध्ये कित्येक खुबी अशा आहेत कि आपल्याला थक्क करून सोडतात . ओकी दिसणारी झाडे कधी बहरून जातात याचा आपल्याला अंदाज येउच शकत नाही , काल संध्याकाळी झाडावर एक पान पण नाही आणि अगदी ओकं बोकं पण सकाळी पाहतो तर छान रंगीबेरंगी पानांनी बहरून आलेले …। कसे होते हे ?

माझा मित्र  विजय तुळजापूरकर  पेश्याने कॅन्सर डॉक्टर . अमेरिकेत शिकून , राहून परत मिरजेला अनेक वर्ष स्थायिक पण निसर्ग आणि फोटोग्राफी मध्ये प्रचंड आवड . त्यांनी घेतलेले काही फोटो परवानगीने टाकत आहे
त्यांनी दिलेली माहिती त्यांच्या शब्तात देत आहे

" Kate savar is also know as Silk cotton, Semul in Hindi and Bombax ceiba in Botany .This tall ad majestic tree is deciduous meaning it sheds leaves in winter ,As Vasant ritu approaches and soon hundreds small buds appear on leafless branches and soon hundreds of red colored blooms adorn the tree . The flowers are large in size ,pink to deep red in color and form a cup in which copious amount of nectar is secreted .Several birds visit these flowers to suck nectar . Birds that visit are mynahs ,golden orioles,parakeets , sun birds and drongos etc  This is a beautiful indigenous tree. Though there are several grand specimen in sahyadri range my favorite spot is Radhanagri where one can see thousands of flowers from late January to mid February . one visit to this site is enough to get you hooked to this grand floral display  . Four photos are from Panhala  and Amba

Thanks Vijay . I hope i will use my camera one day and catch up some beautiful moments with nature .

24 th April 2016

शेक्सपीअर ४०० वर्षे , अजूनही कालातीत अजब वल्ली

 शेक्सपीअर आजच्याच दिवशी , २३ एप्रिल १६१६ , म्हणजे बरोबर ४०० वर्षापूर्वी मरण पावला . आजही जगाच्या पाठीवर असा एकही देश नाही जिथे त्याच्या साहित्याचा प्रभाव पडला नाही  .  आज गुगल ने त्याचे चित्र dudal  लाऊन सर्व जगाला त्याची आठवण करून देऊन त्याच्या कामाची  आठवण जागवली आहे .  तो अस्सल किमयागार होता हे खरे . तो फक्त ५२ वर्षे जगाला पण किती प्रचंड काम केले .

किमयागार 

तसे तर युगपुरुष नेहमीच छोट्या आयुष्यात खूप अलौकिक कामं  करून आपला ठसा कालातीत ठेवतात . द्यानेश्वर माउली , शिवाजी महाराज  किती कमी आयुष जगले पण त्यांनी केलेली कामं सामान्य माणसाला   दहा आयुष्यात जमली नसती .

त्याच्या हयातीत इंग्रजांनी खूप ,मान  आणि पैसा दिला . आणि त्याच्या मृत्यू  नंतर ४०० वर्षे त्याचे घर , तो जिथे राहायचा ती वास्तू  अजूनही प्राणापलीकडे जपून ठेवली आहे . गेल्या चार शतकात जगातील सर्व देशात त्याची नाटके , कविता , सुनीते (Sonnet) ह्या बऱ्याच  आधुनिक भाषात झाली आहेत . असे म्हणतात त्याची सुनीते एका स्त्री ला उद्देशून आहेत . मेरि  फिटन या  कृष्णवर्णीय स्त्रीला उद्देशून होती, ती म्हणे इतर इंग्रजा पेक्षा कमी गौर वर्णीय होती . ती खूप धनिक होती आणि त्याच्या प्रेमात होती असेहि  म्हणतात . 

तसे तर तो नट होण्यासाठी लंडन मधील ग्लोब थिएटर मध्ये आला पण नंतर नाट्य लेखनात गुंतला ।  ती नाटके इतकी गाजली की  मानवी मन  आणि नातेसंबध ह्याचे अतिसुंदर कालातीत भाष्य होऊन राहिली आहेत गेली चार दशके .  आपल्या कडेही हिंदी ,मराठी  नाट्य  व सिनेमा मध्ये खूप प्रभाव करून गेला आहे .  ज्यांनी शेक्सपीअर वाचला सुद्धा नाही त्यांना सुद्धा ह्या मराठी हिंदी कलाकृतींनी  प्रभावित केले . ह्यावरून  शेक्सपीअरनी  लिहलेल्या कलाकृती किती समृद्ध होत्या ह्याची कल्पना येते.   आपल्याकडे कुसुमाग्रजांनी नटसम्राट  अजरामर  केलं .  विशाल भारद्वाज ने  मकबूल (म्याक्बेथ ) , अंगूर (कॉमेडी ऑफ एरर्स ) , ओंकारा , हैदर (hamlet ) सारखे आधारित अप्रतिम सिनेमा बनवले .  इतकी वर्ष होऊन मानवी  स्वभाव बदलला नाही हे खरच म्हणायचे 

आमच्या शाळेत देशपांडे सर होते ते लिअर ची कथा मन लाऊन सांगत ……. ते सांगताना ते अभिनय करत असत .  तेव्हा पासून वाटायचं कि आपण कधीतरी आयुष्यात शेक्सपीअर वाचायचा . 

त्याशेक्सपीअरची  वाक्ये आपण अगदी सहजपणे  वापरतो …… to be or not be , Brutus you too , That omay smile and smile and be a villain "  हे Hamlet  मधले प्रसिद्ध वाक्य , जे आपण रोजच्या आयुष्यात दुट्टपी वागणाऱ्या मित्राचा बुरखा फाडणारा आहे   

ज्या काळात शेक्सपीअर लिहित होता त्याचकाळात आपल्याकडे संत एकनाथ द्यानेश्वरीची  ची प्रत शुद्ध करण्यात गुंतले होते असे म्हणतात . शेक्सपीअर काळाच्या पुढे असणे दिसून येते . आजहि  जगातील भाषा शास्त्रज्ञ  , मानसशास्त्रज्ञ त्याच्या समस्त लिखाणाचा अभ्यास करीत आहेत 

इंग्रजी साहेबाचा कौतुक असे कि आज आजही stanford  ह्या त्याच्या जन्म गावी त्याचा जन्मदिन सण  साजरा केल्याप्रमाणे  त्याला अभिवादन करतात 

गोविंद तळवलकर म्हणतात "शेक्सपीअरच्या नाटकांना देशकालाच्या मर्यादा नव्हत्या . त्यामुळे असे म्हणायचा  प्रघात पडला की  सर्व जग हि रंगभूमी होती आणि रंगभूमी ही त्याचे जग होते "

नेल्सन मंडेला त्यांच्या २७ वर्षाच्या कारावासात शेक्सपीअरचे  सर्व साहित्य खंड ठेऊन असायचे . ज्या रॉबिन बेटावर ते होते त्याला तेथील बायबल असे म्हणायचे . साथीदारांना नाटकातील उतारे वाचून दाखवायचे 


कधीतरी शेक्सपीअर वाचायची इच्छा  आहे  किवा त्यासाठी माझ्या इंग्रजी जाणणाऱ्या  मित्राला  गाठणार आहे

23 rd April 2016

BAD TOLERANCE AND GOOD INTOLERANCE

 नुकतच  आमिरखान आणि इतर मंडळीनी आपल्या देशातील Intolerance वर भाष्य  केल्यावर  प्रचंड गदारोळ उठला . काही अतिउत्साही लोकांनी त्याला भारत देश सोडून जाण्याचा फुकट सल्ला दिला ज़णू विचार स्वातंत्र्य फक्त त्यांनाच होते आणि आमिरखानला  नाही  . पण पाहूया  " Tolerance " किती वाईट असू शकतो  आणि "Intolerance" किती चांगला असू शकतो  .  मला हे लिहताना इंग्रजीचा आधार घ्यावा लागतोय . 

BAD TOLERANCE 

• Jump the signal even if you are driving a BMW and we tolerate 

               

Jump the traffic signals 

• So called "rich" persons donot  repay bank's loans and still enjoy at cost of tax payers money saved in private and public banks . We tolerate this 
• Politicians and people in authority  misuse the funds meant for animal fodder amounting to crores but yet we tolerate such people and make them our  law makers 

                                  

Corruption at high places 

• Influential people in the society defy all norms of honesty and default crores of rupees  loans taken from PSU banks , indulge in corrupt practices , evade tax and deposit  their wealth in tax heavens . Yet we tolerate such people and bear the burden of their acts .
• We keep our homes and personal space clean but  litter public places , spit on roads , public places , walls of public offices  and we tolerate  these people in society .

                

Dirty the public space 

• All people  who travel abroad praise and talk high about discipline  observed by citizen of those countries in maintaining cleanliness at public places but same folks as soon as arrive on Indian airports forget those good habits they praised and break ques , spit . and yet  we tolerate this change in behavior .
• Maharashtra and particularly marathwada vidarbha regions are under severe drought conditions and human and animals are suffering due to acute water shortage . Bore wells do not   get water even below 1200 ft  There is no water for drinking , agriculture but lacks of liters of water are supplied  to wineries and beer plants . because  these factories have direct or indirect support of people in politics of all parties,  Public at large  suffer and TOLERATE   the injustice done to  common people and farmers of that region . 

                          

NO WATER WHERE TO GO ?

• We the people from urban Maharashtra want  IPL and its display of wealth ?  when rest of Maharashtra is suffering from drought ,

                                                     

IPL TAMASHA 

NOW GOOD INTOLERANCE 

• intolerance towards non transparent deals which hurts our country's economic progress 
• Intolerance towards corrupt practices . Be bold to refuse to pay bribe 
• Intolerance towards loss of productivity

15 April 2016

                       

  

GREETINGS . HAPPY NEW YEAR GUDI PADVA 2016

 माझ्या  मित्र मैत्रीणीना आणि सर्व  हितचिंतकांना  गुडीच्या  पाडव्याच्या हार्दिक शुभेछा 

मला सतावणारे प्रश्न ??????

काही दिवसापूर्वी माझ्या बिल्डींग मध्ये राहणारे एक गृहस्त अचानक वारल्याचे समजले . आदल्यादिवशी लिफ्ट मध्ये भेटले होते तेव्हा नेहमीप्रमणे  हसले आणि बोलले . मग अचानक काय झाले ? ऐकून धक्का बसलाच पण विचारचक्र चालू झाले … असे झाले की  हे गृहस्त गुजराथी व्यापारी होते आणि नेहमी १० /११ वाजता घरी यायचे . नेहमी सकाळी देवळात , घरासमोर रस्ता ओलांडला कि असणारे , जायचे .  पण ज्या रात्री ते निवर्तले त्या रात्री ११ वाजता रिक्षेतुन देवळासमोर थांबले आणि देव दर्शन घेण्यासाठी उतरले तोच झाडाची फांदी अचानक तुटून त्यांच्या डोक्यावर पडली आणि तत्काळ मृत्युमुखी पडले . …… असे का होते कि लोक देवळात किवा देवळाला जाताना अपघाती मरतात ?  आपण नेहमी वाचतो एखादे कुटुंब शिर्डीला किवा तिरुपतीला किवा आणखी कुठ्लाश्या देवस्थानाला खास गाडी करून जात असते किवा दर्शन घेऊन येत असते आणि अखं  कुटुंब अपघातग्रस्त होते …असे का ?? देव असेल तर त्याला आपल्या भक्तांना का सवरक्षण देता  येत नाही .  दिंडीत असंख्य गरीब वारकरी श्रद्धेने देवाला जातात , बरचसे खेडूत  शेतकरी असतात मग बिचारे इतर वेळेला का गरिबीत आयुष काढतात . त्यांच्या अपेक्षा खूपच माफक असतात आणि देवावर अपार  श्रद्धा असते तरी त्यांना सावकार , राजकारणी , अधिकारी सर्व मिळून पिळून काढतात .  असे का ??
मोठ्या देवस्थानात  संचालक , पुजारी दागिने चोरतात , भ्रष्ठाचार करतात , गरीब भाविकांना लुटतात ते  सुटून जातात आणि सुखात राहतात असे का ???

कुणीतरी देवाची सोन्याची मूर्ती चोरून , वितळवून पैसे कमावतात  पण त्यांना का शिक्षा होत नाही ??

मध्ये कुठेतरी वाचले कि ते ऐकून धक्का बसला . भारतात मोठ्या देवास्थाना मध्ये प्रचंड संपती पडून आहे . दरवर्षी मिळणारे दान अंदाजे असे आहे

1. तिरुपती बालाजी               १ हजार १३५ कोटी 
2. वैष्णोदेवी                            ४०० कोटी 
3. पुरी जगनाथ                       १६० कोटी 
4. शिर्डी साईबाबा                    १०० कोटी 
5. अयोध्या राममंदिर               १४० कोटी 
6. कोलकत्ता कालीमाता           २५० कोटी 
7. द्वारकाधीश                          ५० कोटी 
8. मुंबई सिद्धीविनायक              २७ कोटी 
9. त्रावणकोर                            ३५ कोटी 
10. वैद्यनाथ धाम                         ४० कोटी 

देशातील सर्व धार्मिक स्थळाकडे  सुमारे८० लाख कोटी जमतात म्हणे ?  खरे किती आणि काल्पनिक किती हे मला माहित नाही .  देशाच्या आर्थिक बजेट पेक्षा जास्तच असावे .  हे सर्व  देवावर श्रद्धा असणाऱ्या  भाक्तानीच दिले आहेत . मग देशातील सर्व गरजू नागरिकांना मिळाले तर फार छान  होईल . हे जर मला वाटत असेल तर आम्ही निवडून दिलेल्या आमच्या सत्ताधीशांना का समजत नाही हा प्रश्न मला सतावतो आहे . खूपच भाबडा विचार वाटेल पण इलाज नाही .

आज  गुडी पाडवा .  देवाजवळ एकच  प्रार्थना .

तुझ्या गरीब आणि सामान्य जनतेला  अधाशी भ्रष्ट अधिकारी नेत्यापासून वाचव . नेत्यांना , पैशेवाल्या , वजनदार अश्या माणसाना वेगळे दर्शन देऊ नकोस .  एवढे केलस  तर मी मानेन

Avul Pakir Jainulabdeen Abdul Kalam.

अवुल पकिर जैनुलाबीन अब्दुल कलाम  हे वाचल्यावर  पटकन समजत नाही पण हा अवलिया म्हणजे देशाचे माजी राष्ट्रपती डॉक्टर अे पी जे कलाम . बुद्धिमत्ता अचाट , देशावर प्रेम प्रचंड , कुणाचहि  दडपण घेऊन कधीही तत्वाशी तडजोड केली नाही . धार्मिक पण निधर्मी  आचरणा मुळे कधी कडवट विचाराना  थारा नाही , सत्तेची हाव नाही आणि त्यामुळेच राष्ट्रपती पदाला एक वेगळीच शान आणून देणारे लोकांचे असे राष्ट्रपती होते . पण क्षुद्र राजकारण्यांनी त्यांना दुसऱ्यांदा संधी दिली नाही .
त्यांच्या साधेपणाचे खूप किस्से  प्रसारित आहेत काहीना व्यक्ती पूजेचा वास आहे तर काही अगदी खऱ्या आहेत

डॉक्टर  ए पी जे 

टि वी   वर , पी म  नायर  नावाच्या एका सनदी ( IAS) अधिकाऱ्याची  मुलाखत होती . हे गृहस्थ  एपजे यांचे सेक्रेटरी  होते त्यामुळे त्यांनी त्यांना खूपच जवळून पहिले होते .  त्यांचा आवाज भावनांनी दाटून आला  होता . त्यांनी KALAM EFFECT  नावाचे पुस्तकही लिहून ठेवले आहे ।  त्यातील काही अनुभव वाचून अशी माणसे फार अभावाने जन्म घेतात हे जाणवते आणि अश्या लोकांना स्वार्थी राजकारणी कसे दूर करतात हे वाचूनहि  वाईट वाटते ,

1. डॉक्टर  कलाम  जेव्हा जेव्हा परदेश दौऱ्यावर  जायचे तेव्हा राजशिष्टाचारा नुसार तिथले प्रमुख अतिशय महागडया भेटी आठवण म्हणून द्यायचे . त्या संकेता प्रमाणे नाकारता येत नसत कारण तो यजमान राष्ट्रप्रमुखाचा अवमान समजला जायचा ।  या  सर्व भेटी ,कलाम  परत आल्यानंतर , त्यांचे फोटो काढून त्या सर्वांचा  catlogue करून  संग्रहालायात  (archives) पाठवून द्यायचे ( शोधा  किती जण  असे करतात )
2. त्यानंतर  त्यांनी त्या भेटवस्तू कडे बघितलं  सुद्धा  नाही . जेव्हा त्यांनी राष्ट्रपती भवन  सोडले तेव्हा साधी पेन्सिल सुद्धा बरोबर घेतली नाही 
3. २००२ साली जेव्हा कलाम राष्ट्रपती जेव्हा राष्ट्रपती भवनात राहण्यास  आले तेव्हा रमादान महिना जुलै मध्ये       होता आणि प्रथेप्रमाणे इफ्तार पार्टी  होणार होती , पण कलामांनी नायर ना  विचारले कि ही पार्टी ज्यांची पोटे      भरलेली आहेत त्यांना का द्यायेची ??? आणि या पार्टी किती खर्च करणार आहात ? नायर जेव्हा म्हणाले कि साधारण  २२ लाख खर्च असेल , तेव्हा कलामांनी त्यांना सांगितले कि हा खर्च काही अनाथाश्रम शोधून कपडे , खाद्य पदार्थ आणि blankets मध्ये करा ।  त्यानंतर कलामांनी त्यांना १ लाख रुपयांचा चेक आपल्याकडून दिला !!!! वर नायारना  सांगितले कि  हे कुणाला सांगू नका । नायारना राहवले नाही . ते म्हणाले " सर  मला जाऊन सांगावेच लागेल कि इथे एक माणूस असा आहे कि जो खर्च करायचे पैसे वाटून टाकतो आणि वर स्वतः चे पैसे देतो " लोकांना हे समजलेच पाहिजे .  कलाम मुस्लिम होते पण त्यांनी त्यांच्या कारकिर्दीत एकही इफ्तार पार्टी दिली नाही  
4.     डॉक्टर कलाम ना ,  "YES SIR " वाले लोक आवडायचे नाहीत . एकदा सर्वोच न्यायालयाचे न्यायाधीश आले होते बोलायच्या ओघात त्यांनी नायारना विचारले  Do you agree ?. एकाद्या अधिकाऱ्याला  नाही म्हणायची  काय बिशाद ? पण नायर  "नाही " म्हणाले .  न्यायाधीश चकित झाले आणि नंतर  नायारना विचारले हे कसं  काय ?  नायरांचे  उत्तर , तुमचे म्हणणे खरे आहे . नंतर मला ते विचारतील " तू नाही का म्हणालास " जर पटले तर नक्कीच त्यांचा निर्णय बदलतील 
5. एकदा डॉक्टर कलमानी त्यांचे पन्नास नातेवाईकांना दिल्ली  पाहण्यास बोलवले आणि राष्ट्रपती भवनात राहण्याची सोय केली । दिल्ली पाहण्यासाठी त्यांनी स्वतः दोन लाख खर्च करून बस दिली .इतिहसात कुणी  असे केलेच नसेल . साधेपणाचा कडेलोट नंतर आहे… त्यांचा मोठा भाऊ एक आठवडा दिवशी  त्यांच्या खोलीत राहिला । नंतर कलामना त्या राहण्याचं भाडे द्यायला तयार होते अर्थात स्टाफ नी कडाडून विरोध केलांनी भाडे भरण्यापासून थांबवले …… they thought honesty was getting too much too handle !!!!!!!
6. जेव्हा त्यांना राष्ट्रपती भवन सोडायची वेळ आली तेव्हा सर्व स्टाफ त्यांना भेटून अभिवादन करीत होते तेव्हा नायर एकटेच आले होते . राष्ट्रपतीनी त्यांची पत्नी का आली नाही असे विचारले असता ते म्हणाले कालच तिला छोटासा अपघात झाला आणि तिचा पाय फ़्रच्चर झाला आहे ……… दुसऱ्या दिवशी नायर थक्क झाले राष्ट्रपती स्वतः भेटायला आले . 

असे साधे , प्रेमळ , निगर्वी माणूस विरळाच !!

Salute to our brave soldiers

    

अतिशय  दुर्दम्य  प्रदेश

वीर  नाईक हनुमंताप्पा

 आताच लान्स नाईक हनुमन्त्तापा  यांचे  निधन झाल्याची बातमी झळकली आणि हृदयात यातना झाल्या . एका शूर माणसाने मृत्यूशी झुंज देत देह ठेवला . त्या आधी त्याने जगातील सर्वात उंच अश्या युद्ध भूमी वर ( १९००० फुट) हिमालायतील सियाचेन इथे देशाचे  रक्षण  करणाऱ्या छावणीत कामात व्यस्त  होता  . मोठ्या हिमवादळाने  सबंध छावणी ४० फुट बर्फ टाकून गिळून टाकली . अत्याधुनिक यंत्रणा असूनही जवानांना कुणीच वाचवू शकले नाही . सर्व साथीदार गेले , पण सुदैवाने हा वीर, हनुमात्तापा  , ३५ फुटाखाली  मृत्यूशी झगडत जिवंत राहिला . आज शूराला साजेसं त्यांनी देह ठेवला . संपूर्ण देश गेले दोन दिवस प्रार्थना करीत होता .  असाच एक  शूर अधिकारी     आपले अनुभव एका पत्रातून लिहून  माझे आदरणीय स्नेही  एअर मार्शल रामदास ह्यांना पाठवले .  तेच आज छापत आहे .  डोळ्यात अश्रू येतात वाचताना .

किती विनयशील मंडळी  आहेत ही ? देशाशाठी  , आपल्या सहकाऱ्यासाठी  जीवाची पर्वा न करिता काम करतात …
आपण मात्र कृतघ्न असतो . मी असं  ऐकलं आहे की  त्यांना मिळणारा भत्ता हास्यापद आहे …।

अश्या शुरांना  त्रिवार वंदन !

> > Here is a touching piece I received as a fwd from another group......

> > BLEEDING HEART
> >
> >
> > I must have thanked Javed hundred times earlier but again I walked up to him as we reached the base camp on our de-induction from a post on Siachen Glacier, the highest battlefield on this earth. I hugged him and said, "Thank you Javed, tune mere haath bacha diye". 
> >
> > "Saab bar bar thanku bol ke sharminda mat karo”, replied Sepoy Javed
> >
> > "You don't know Javed how bad it is to have ones fingers or limb amputated", I said.
> >
> > "Saab mere se jaida is baat ko kaun janta hai" replied Javed. I gave him a quizzical look after which he continued, "Saab, my father served here in Siachen in 1998. He fell down in a crevasse, and was rescued, but both his feet had to be amputated. I took care of him while he was in hospital. I helped him in coming out of his trauma of losing limbs and getting back to lead a life with a handicap."
> >
> > I couldn't speak for a moment. Suddenly I blurted, “Why have you volunteered for this Siachen tenure, your unit was in peace, you could have had a good peace tenure."
> >
> > My father always says "Fauji must serve in Siachen. We are a family of soldiers, so I had to take up my challenge" 
> >
> > "Your mother didn't stop you", I asked.
> >
> > "Yes she did, but my father said if you take precautions nothing will happen as now a days  lots of new equipment has been introduced and facilities have become better."
> >
> > Now I could recollect why Javed did every activity by the book. In fact he was the one who as my buddy even chided me to follow the regimen. When I got chilblains, he helped me save my fingers as I could not be evacuated because of bad weather for ten days. When it opened up priority was given to another jawan, who had suffered an attack of HAPO ( High Altitude Pulmonary Oedema). The choice was between losing a life of one soldier or a limb of another. However, because of Javed's care, my chilblain was reversed. Had it deteriorated to frostbite, gangarine would have set in and I would have lost some of my fingers, if not the whole hand.
> >
> > I again saw my hands and moved my fingers to get the satisfation that I have completed my Siachen tenure and am now hale and hearty . 
> >
> > I moved towards the officers mess of the base camp. There was a hero's welcome for me as I had served in one of the toughest posts at Siachen. The Commanding Officer shook- hands with me and other officers were there to offer me a drink. I did not feel like having anything. All this time I was thinking about how great man Javed's father was, who inspite of his condition motivated his son to do so tough a tenure. I also felt bad for Sep Jasbir Singh who was martyred in an avalanche during my tenure here. He was always so cheerful. His words were still resonating in my ears "Saabji ghar pahunch ke mein Pulsar Motorcycle leni hai te Harminder Sahab matha  tekana hai."
> >
> > I shaved my beard and had a good bath (after 90 days ). It was a mixed reaction to look at the myself in the mirror. The skin looked horrible because of the harsh weather, my hairline had receded at least one inch (at 26 years of age), but this was a small price as compared to losing ones life or limb. With a heavy heart I went off to sleep,but at around 3 O'Clock  I was woken up to be informed that Javed has fallen sick . I immediately rushed to hospital. I could  see Javed breathing heavily with a respirator and other monitoring equipment attached to his body. I wanted to meet him but doctors wouldn't allow me. Doctors could only tell me that he has suffered from Cerebral Veinous Thrombosis (clotting in brain). Next day he was evacuated to Command Hospital, Chandigar

> >
> > Ten days later when I was on leave I was informed that Javed had passed away in the hospital. I couldn't believe this. I rang up my unit doctor asking him how could Javed die when he did everything as per the book. The doctor told me Siachen is a very hostile place and we cannot control all its effects. That super high altitude, icy winds, lack of oxygen and only preserved food can trigger any ailment in the body while you are there, or even after you leave that place.
> >
> > I visited Javed’s parents. The toughest time a soldier can have is in meeting the parents of his fellow who is martyred and whom you love more than your own sibling. I had put up a brave front and avoided crying in front of them. On my way back I was feeling suffocated with pent up emotions. Time and again I remembered Javed’s words “Saab next chutti I am surely going to express my love to a cousin of mine whom I love from the bottom of my heart.” Suddenly on a secluded spot I requested the taxi driver to lock me in the car and wait at a distance for half an hour. In those thirty minutes I cried my heart out. After all a soldier is also a human and his heart too bleeds!! ""
> >
> >

> > ​ 
> >
> >
>
>
>