काल संध्याकाळी एअरपोर्ट वर माझ्या नातवंडांना सोडायला गेलो होतो. जवळपास एक महिना जीव लावून काल आपल्या घरी निघून गेली . बघत होतो आजूबाजूला प्रचंड गर्दी . प्रत्येक माणसाला सोडायला खूप लोकांची गर्दी . सर्वांच्या चेहऱ्यावर एकच भाव . लोक त्यांचा माणूस आत गेला तरी डोकावून पाहत होते . काही जण त्यांचा माणूस दिसला कि हात दाखवत " सांभाळून राहा" वगैरे सूचना दुरूनच पण बोलून सांगत होता . त्याला ऐकू जाण्याचा प्रश्नच नव्हता.
माझी नातं अवनी आणि नातू अनिश खूप खुश होऊन पाठमोरे दिसत होते . त्यांचा उत्साह , आत्मविश्वास पाहून मला माझ्या लहानपणाचे प्रवास आठवले . आणि अंगावर काटे आले . तेव्हा विमान प्रवास नसायचा . छोट्या मीटर गेज गाड्या , छोटे प्लॅटफॉर्म्स आणि प्रचंड गर्दी ह्यांनी एक दडपण असायचे , काळा कोट घातलेला टाय बांधलेला तिकीट चेकर ह्या सर्वांचे एक भयानक भीतीदायक वातावरण . त्यात दगडी कोळश्यांचा वास आणि भस भस आवाज करीत येणारी वाफेची इंजिने . त्यानी माझ्या पोटात गोळाच यायचा तो अजूनही जात नाही . बरे रिझर्वेशन वगैरे कुणी करायचे नाहीत . त्यामुळे हमालाला सांगून घरातील मोठी माणसे जागा पकडायचे. मग आम्हा मुलांना अक्षरश; खेचून घ्यायचे . हे सर्व होताना माझा उत्साह किंवा आत्मविश्वास हवेत गायब झाला तो अगदी मोठा होईपर्यंत ! त्यामानाने ही सर्वच छोटी मुले किती चुणचुणीत आणि हुशार . अनीश मला सांगत होता " बाबा बिझनेस क्लास मध्ये ना तुम्हाला तुमची सी डी लावून पाहता येते " वगैरे ! पुन्हा माझे मन ३० वर्षा पूर्वी केलेल्या पहिल्या प्रवासाची , मस्कतला , गोंधलेल्या स्थितीची आठवण झाली . एरपोर्टवर खूप नातेवाईक सोडायला आले होते . त्या सर्वाना सोडून आत गेल्यावर प्रचंड दडपणात प्रवास केला. तेव्हा तर एयरपोर्ट म्हणजे जेल होते . जागोजागी पोलीस , अतिशय गलिच्छ वातावरण .... प्रवाशांची गैरसोय कशी करता येईल याची सर्वच जण जणू खबरदारी घायचे !!!! त्यातून परकीय चलन फक्त २५ डॉलर् घेऊन जाण्याची परवानगी !
एका बाजूला हे सर्व बघून अचंबित होतो पण पहिले हि छोटी मुले वयाच्या मानानी खूप लौकर मोठी होतात . त्याना आय पॅड , टॅब्लेट्स वगैरे गॅजेटस सहज वापरता येतात , गुगल करून अर्थ काढता येतात , आय ट्यून किंवा प्ले स्टोर मधून खेळ डाउनलोड करता येतात . किंडल मध्ये पुस्तके शोधून मला विकत घेण्याचा हट्ट धरायचे मी बघतो आमच्या पिढीतल्या कित्येक लोकांना याचा गंध सुद्धा नसतो . या सर्व वातावरणात त्यांचे बालपण हरवले आहे हे निश्चित . मी जेव्हा अवनी अनीश ला बाहेर म्हणायचो तेव्हा चक्क नाही म्हणायचे . आमच्या सुट्टीत आम्ही फक्त जेवणासाठी घरी यायचो . संध्याकाळी क्रिकेट , रिंग टेनिस आणि मग दूर सर्व मित्र मिळून फिरायला जायचे .
पण एक निश्चित कि हि मुले ग्लोबल आहेत . प्रचंड हुशार आहेत त्यांना नव्या आव्हानांची भीती नाही .
,
No comments:
Post a Comment