आज वाढदिवसाच्या शुभेछा प्रिय जणांकडून आल्या तशाच वरकरणी शुभेचू पण मागून सतत द्वेष करणाऱ्या सहकारी किवा नातेवाईकांकडून सुद्धा आल्या .
खरेतर वाढदिवस साजरा करणे वगैरे काही आपली संकल्पना नाहीच . पूर्वीच्या काळी घरात एवढी मुले असायची कि घराच्या बाईला मुलांचे जन्म दिवस लक्षात ठेवून साजरे करणे जमत नसावेच . शिवाय एकत्र कुटुंबात सर्वांचे वाढदिवस शक्यच नसे . पण हळू हळू कुटुंबे छोटी झाली आणि बायका सुद्धा मिळवू लागल्याने पैसे येऊ लागले आणि मग वाढदिवस साजरे होऊ लागले . मग मित्रांना आणि मैत्रीणीना बोलवून समारंभ चालू झाले . काही जण भेटी द्याव्या लागतात म्हणून टाळण्याची करणे शोधू लागली !
तर आज मला जेव्हा शुभेच्या येऊ लागल्या तेव्हा विचार करू लागलो वाढदिवसाचे आपले कर्तुत्व काय ? वयाची एवढी वर्षे येण्या साठी आपण काय केले ? आई वडिलांनी जन्म दिला आणि निसर्ग धर्माच्या नियामापणे वाढत गेलो ……मग सर्व जण नियमाने अभिनंदन का करतात? नेते मंडळी लहान थोर आपले
कागदी होर्डींग्स लाऊन मोकळे होतात . काय त्यांचे कर्तुत्व ? माझ्या पुरते बोलायचे तर सतत ध्येय , अर्थात , स्वताच्या समृद्धी साठी धावत राहिलो . प्रथम अभ्यास , नंतर करियर …हे करताना कित्येकांना कर्तव्यासाठी दुखावले , जे माझ्या बरोबरच्या स्पर्धेत हरले अर्थात ते तर अतिशय जास्ती दुखावले .
पण याच आयुषाने खूप चांगले संस्कार देणारे आई आणि वडील दिले ,खूप प्रेम करणारे घर दिले , अत्यंत जिव्हाळा देणारे मित्र मैत्रिणी दिल्या , मला घडवणारे गुरु दिले तर कर्तव्य आणि काम याला देव म्हणायला शिकवणारे बॉसेस दिले ! संकटात किवा सुखात अलिप्तपणे साथ देणारी पत्नी मिळाली आणि जीवनात रंग भरणारी गोड नातवंडे मिळाली ! आयुष्यात या पेक्षा काय हवे असते !
जेव्हा बाबा आमटे सारखी माणसे पाहतो तेव्हा जाणीव होते कि आपण आयुष्यात असे का केले नाही ज्यामुळे हजारो लाखो लोकांना जगण्यासाठी मदत केली ? जंगलात जाऊन आनंदवन तयार केले , किती लोंकाची सेवा केली आणि महारोग्यांना माणूस म्हणून जगण्याचा अधिकार दिला . ह्या कामासमोर माझे काम ते काय ?
स्वतः पुरते जगण्यात काय कर्तुत्व आहे ? असा विचार सतत घोळत असला तरी काहीच केले नाही , ही खंत वाटतेच
उरले आयुष लहान मुलांना ज्यांना बालपणाच्या आनंदा पासून वंचित राहावे लागते त्यासाठी माझ्या परीनी जे करता येईल ते करेन …. आज निदान संकल्प सोडत आहे . पुढल्या वर्षापर्यंत काही तरी काम करीनच .
खरेतर वाढदिवस साजरा करणे वगैरे काही आपली संकल्पना नाहीच . पूर्वीच्या काळी घरात एवढी मुले असायची कि घराच्या बाईला मुलांचे जन्म दिवस लक्षात ठेवून साजरे करणे जमत नसावेच . शिवाय एकत्र कुटुंबात सर्वांचे वाढदिवस शक्यच नसे . पण हळू हळू कुटुंबे छोटी झाली आणि बायका सुद्धा मिळवू लागल्याने पैसे येऊ लागले आणि मग वाढदिवस साजरे होऊ लागले . मग मित्रांना आणि मैत्रीणीना बोलवून समारंभ चालू झाले . काही जण भेटी द्याव्या लागतात म्हणून टाळण्याची करणे शोधू लागली !
तर आज मला जेव्हा शुभेच्या येऊ लागल्या तेव्हा विचार करू लागलो वाढदिवसाचे आपले कर्तुत्व काय ? वयाची एवढी वर्षे येण्या साठी आपण काय केले ? आई वडिलांनी जन्म दिला आणि निसर्ग धर्माच्या नियामापणे वाढत गेलो ……मग सर्व जण नियमाने अभिनंदन का करतात? नेते मंडळी लहान थोर आपले
कागदी होर्डींग्स लाऊन मोकळे होतात . काय त्यांचे कर्तुत्व ? माझ्या पुरते बोलायचे तर सतत ध्येय , अर्थात , स्वताच्या समृद्धी साठी धावत राहिलो . प्रथम अभ्यास , नंतर करियर …हे करताना कित्येकांना कर्तव्यासाठी दुखावले , जे माझ्या बरोबरच्या स्पर्धेत हरले अर्थात ते तर अतिशय जास्ती दुखावले .
पण याच आयुषाने खूप चांगले संस्कार देणारे आई आणि वडील दिले ,खूप प्रेम करणारे घर दिले , अत्यंत जिव्हाळा देणारे मित्र मैत्रिणी दिल्या , मला घडवणारे गुरु दिले तर कर्तव्य आणि काम याला देव म्हणायला शिकवणारे बॉसेस दिले ! संकटात किवा सुखात अलिप्तपणे साथ देणारी पत्नी मिळाली आणि जीवनात रंग भरणारी गोड नातवंडे मिळाली ! आयुष्यात या पेक्षा काय हवे असते !
जेव्हा बाबा आमटे सारखी माणसे पाहतो तेव्हा जाणीव होते कि आपण आयुष्यात असे का केले नाही ज्यामुळे हजारो लाखो लोकांना जगण्यासाठी मदत केली ? जंगलात जाऊन आनंदवन तयार केले , किती लोंकाची सेवा केली आणि महारोग्यांना माणूस म्हणून जगण्याचा अधिकार दिला . ह्या कामासमोर माझे काम ते काय ?
स्वतः पुरते जगण्यात काय कर्तुत्व आहे ? असा विचार सतत घोळत असला तरी काहीच केले नाही , ही खंत वाटतेच
उरले आयुष लहान मुलांना ज्यांना बालपणाच्या आनंदा पासून वंचित राहावे लागते त्यासाठी माझ्या परीनी जे करता येईल ते करेन …. आज निदान संकल्प सोडत आहे . पुढल्या वर्षापर्यंत काही तरी काम करीनच .
No comments:
Post a Comment